به تو که هنوز نمی دانمت

عنوان : "عشق ... "

نوشین — Sat, 25 Jul 2009 11:22:32 GMT

...

شاید به کسانی می اندیشید که به آنان عشق می ورزید.

بیشتر غور کنید تا دریابید که آن ها را دوست ندارید:

آنچه دوست می داریم،

حس مطبوعی است که از عشق ورزیدن به آنان در ما ایجاد می شود!

ما بیشتر دلباخته اشتیاقیم،

تا دلباخته آنچه اشتیاقمان را برانگیخته است!

برداشتی آزاد از کتاب " وقتی نیچه گریست"

عنوان : "ویرانی"

نوشین — Sat, 25 Apr 2009 21:06:15 GMT

...

افسوس و صد افسوس که ما ...

خود ندانسته از این خانه به آوار زدیم،

از پس گرمی خورشید به رگبار زدیم،

آنچنان در پی خودکامی خود کوشیدیم،

تا حراج دل شیدا که به بازار زدیم!

...

<خودم>

عنوان: "برکت"

نوشین — Thu, 02 Apr 2009 13:44:39 GMT

...

هر چند می دانم که شاید برای همیشه

عشقم را از دست داده باشم،

اما باید به خودم فشار بیاورم

و تمام برکاتی را تجربه کنم که امروز خدا نصیبم کرده.

در برکت نمی توان صرفه جویی کرد!!

بانکی نیست تا برکات را در آن ذخیره کنیم!!

تا وقتی با خودمان به آرامش رسیدیم،

برگردیم و از آنها استفاده کنیم.

اگر از این برکات لذت نبرم،

آنها را لاجرم و برای همیشه از دست می دهم!

خدا می داند که ما هنرمندان زندگی هستیم.

روزی چکشی به ما می دهد تا مجسمه ای بسازیم،

روز دیگر قلم مو و رنگ می دهد تا نقشی بکشیم،

یا کاغذ و قلم می دهد تا بنویسیم،

اما هرگز نمی توان چکش را بر بوم نقاشی به کار برد یا مداد را بر تندیس!

پس، هر چه دشوار،

اما باید برکات کوچک امروز را بپذیرم،

که نفرین به نظر می آید،

چرا که رنج کشیده ام و روز زیباست،

خورشید می درخشد،

کودکان در خیابان اواز می خوانند.

تنها بدین گونه می توانم از دردم رها شوم و زندگی را باز بسازم!

برداشتی آزاد از کتاب "زهیر"

پائولو کوئیلو

عنوان: "شرارت و خرد اندیشی"

نوشین — Sun, 29 Mar 2009 18:56:17 GMT

...

باری، بدترین چیز خرد اندیشی ست.

به راستی، شرارت به که خرد اندیشی!

بی گمان، می گویید:

"لذت بدکاری های کوچک ما را از بسا شرارت های بزرگ در امان می دارد."

اما این جا همان جاست که نباید آرزوی امان داشت.

شرارت همچون دمل است:

می خارد و می سوزد و سرباز می کند.

سر راست سخن می گوید.

"هان، من بیماری ام"!

شرارت چنین می گوید و این سرراستی اوست.

اما خرداندیشی همچون دمل آگینی ست که

پنهان می خزد و هیچ جا روی نشان نمی دهد

تا آن که تن سراپا از دمل ها پر شود و بگندد.

برداشتی آزاد از کتاب "چنین گفت زرتشت"

فریدریش نیچه

عنوان : خدا و ابلیس

نوشین — Mon, 23 Mar 2009 22:36:10 GMT

...

تنها بدان خدایی ایمان دارم که رقص بداند.

و چون ابلیس را دیدم،

او را جدی و کامل و ژرف و باوقار یافتم!

او جان سنگینی بود!

با خنده می کشند نه با خشم!

خیز تا "جان سنگینی" را بکشیم!

چون راه رفتن آموختم،

به دویدن پرداختم!

چون پرواز کردن آموختم،

دیگر برای جنبیدن نیاز به هیچ فشاری ندارم!

اکنون سبکبارم،

اکنون در پرواز،

اکنون می بینم خویشتن را در زیر پای خویش!

اکنون خدایی در من رقصان است!

برداشتی آزاد از کتاب "چنین گفت زرتشت"

نیچه

عنوان : "زندگی"

نوشین — Sun, 22 Mar 2009 10:51:11 GMT

...

چیزی که من فهمیدم اینه که

همه ی زندگی تجربه یادگیری است،

همه چیز قسمتی از یک نقشه بزرگ هنرمندانه است!

اما بعضی وقتها،

خوندنش سخته،

مثل اینه که خیلی نزدیک صفحه تلویزیون بری.

تمام چیزی که می بینی،

یک مشت نقطه کوچیکه!

نمی تونی تصویر رو خوب ببینی،

مگر اینکه عقب بایستی.

و وقتی این کار رو کردی،

همه چیز واضح می شه!

...

عنوان : "هنوز"

نوشین — Sun, 01 Mar 2009 17:50:47 GMT

...

خستگی ها، خستگی هایم چه بسیارند هنوز!

آرزوهایم همه در دل، ولی زارند هنوز!

دست من کوته ز امروز است و فردا های دور،

باغهای سبز شعرم چون لجنزارند هنوز!

<خودم>

عنوان : "بنگر چه غوغا می شود.."

نوشین — Sun, 01 Mar 2009 17:29:07 GMT

...

دل پر تمنا می شود،

چون بگذری از کوی من

این چهره زیبا می شود،

تا بنگری بر روی من

چشمی تماشا می شود،

گر هم دهی ره سوی من

شیدا و رسوا می شود،

هم چشم و هم گیسوی من

<خودم>

عنوان : "سکوت"

نوشین — Sat, 28 Feb 2009 10:46:16 GMT

...

خلوت کوچه تنهایی و باز

من پرم، پر ز تمنای توام

در پس چهره ی هر رهگذری

من پی چهره زیبای توام

کوچه خالی زعبور کس و من

همچنان محو تماشای توام

بر لبم مهر سکوت است ولی

مهر بر لب زده رسوای توام

<خودم>

عنوان : "نیچه 1"

نوشین — Sun, 15 Feb 2009 14:32:27 GMT

...

ندا دادی که "خدا مرده است" و ما را به لبه گرداب آوردی. تنها یک امید وجود دارد: انسان باید از ماهیت خویش فراتر برود و ابر مرد را بیافریند. آن وقت است که اراده کامل کیهان بر دوش او قرار می گیرد و قدرت کشیدن بار چنین مسئولیتی را خواهد داشت. خدا مرده است، تخت او خالی است. تکیه بر سریر او خواهیم زد. آیا اکنون در دنیا تنها خواهیم ماند؟ آیا آقابالاسر مرده است؟ چه بهتر! از این پس کار می کنیم، نه از آن جهت که او به ما فرمان می دهد، نه بدان سبب که بیم و امید داریم، بل از آن رو که خود می خواهیم کار می کنیم.

برداشتی آزاد از کتاب "گزارش به خاک یونان"